Mijn Verhaal:
Volgens de 'wet', mag ik niet claimen dat wat de stappen voor mij doen, ook voor jou zullen werken. Wat ik wél mag doen is delen wat het voor mij en anderen doet.
Mijn verhaal:
Ik voelde dat alle energie uit mijn lijf weg was. De enige energie die ik nog over had, was om door het raam de metalen ringen te tellen van een oude schoorsteen.
Omdat ik opgegroeid ben in een emotioneel soms onveilige omgeving, was ik me gaan afsluiten van mijn gevoel en emoties achter een masker van clown spelen en anderen te pleasen om de spanning niet te hoeven voelen.
Ik leefde dus emotioneel afgesloten van mezelf, maar lag nu ook letterlijk heel alleen afgesloten in quarantaine in het ziekenhuis, zonder ouders, ik was 8 en had een hersenvliesontsteking een levensbedreigende ziekte.
De angst in de ogen van mijn moeder te lezen bij diagnose had me erg geraakt en overviel mij nadien ook.
Wat ik niet begreep is dat toen ik helemaal alleen lag en geen enkele energie meer had, dat die angst transformeerde naar een diep warm en vertrouwd gevoel dat alles ok is, wat er ook zou gebeuren, zelfs al zou ik gaan.
Ik ben zeer dankbaar dat ik het heb overleefd, want om mijn achtste had ik natuurlijk nog niet ten volle geleefd of succes gekend, ten volle liefgehad, en ik had ook nog niet echt iets betekend of bijgedragen, natuurlijk wel voor mijn vrienden en familie, hoewel ik ook een echte pain in the ass kon zijn voor mijn zussen.
Na die ingrijpende ervaring was ik bezig met hoe mooi de natuur in elkaar zat, hoe een druppel van een blad afgleed bij regen, in plaats van met voetbal, waardoor ik me altijd afgesloten van mezelf, anders, minderwaardig, onrustig en alleen heb gevoeld.
Onbewust ben ik toen beginnen onderzoeken wat ons nu ziek maakt of wat ons gezond houdt of maakt. Daarom volgde ik fanatiek alle gezondheid richtlijnen tot op de letter, ik dronk zelfs nooit een druppel alcohol.
Omdat ik heel snel groeide, werd ik op mijn 13 de zo mager dat mijn ledematen dunner werden dan mijn gewrichten, waardoor ik uitgelachen werd. Daarom werd ik ook fanatiek om alle fitness richtlijnen tot op de letter te volgen, met dit verschil dat ik alles zo gezond mogelijk en puur natuurlijk wilde doen, om niet weer ziek te zullen worden.
Zo volgde ik ook de fitness richtlijnen tot op de letter voor 2 jaar, maar werd gefrustreerd zonder resultaat. Ik dacht dat het aan mij lag, aan mijn genen dat het maar niet wilde lukken ondanks mijn inzit en discipline.
Om een lang verhaal kort te maken, lukte het mij met heel veel moeite door volgens de richtlijnen heel veel te eten, om een beetje spieren op te bouwen, maar ik kreeg duidelijk allemaal blokkades of symptomen als signaal dat het toch niet gezond was; zoals huidproblemen, moeheid, hoge bloeddruk, ontstekingen, slecht slapen,...Ik kreeg wereld succes op mijn 19de na het winnen van de eerste Mister World verkiezing, met alle status symbolen die bij het plaatje paste.
De grootste wake up call was, dat zelfs dat succes, na die korte shots van voldoeningen, mij helemaal geen bevrijding van mijn gevoel van minderwaardigheid of voldoening gaf, het legde er enkel een schijn laagje of een masker over, terwijl wat ons van kleins af als een wortel wordt voorgehouden, dat van zodra we succes zullen hebben we onszelf bevrijden.
Ik wist niet meer wat te doen om mezelf van mijn onrust en minderwaardigheid te bevrijden, want ik had succes, zelfs wereld succes en zelfs dat werkte niet, dus ik kreeg een burn-out en depressie.Succes bracht mij geen geestelijke bevrijding.De gezondheid en fitness richtlijnen brachten mij geen fysieke bevrijding, want ik begon steeds meer fysieke blokkades of symptomen te krijgen door ze tot op de letter te volgen.Uit frustratie dat ik ervaarde dat letterlijk het omgekeerde waar blijkt, van wat ons als een wortel wordt voorgeschoteld, ben ik alles tot op het bod in vraag te stellen, voornamelijk hetgeen waar ik zo zeker van dacht te zijn.